Biografie kunstenaar

Daniel Verkerk (1972) is geen Kunstenaar die een vastomlijnd plan ten uitvoer brengt, die op zoek is naar het heldere volmaakte beeld, of die een boodschap wil slijten. Hij werkt in het hier en nu, met de ingrediënten die op dat moment voorbij komen, zonder vooropgezette bedoelingen, zonder vanzelfsprekendheden, in zekere zin ondermijnend. Het onderwerp is vaak de achterkant van de gewenste werkelijkheid, dystopia.
 
Het is vooraleerst een begenadigd schilder, die werkt op doeken met soms stuitende afmetingen, uitdagende Kleuren, dansende verf, waarop hij banale onderwerpen Re -presenteert. Daarnaast maakt hij Installaties met eenzelfde bijna obsceen te noemen materiaalgebruik. Verkerk studeerde aan de kunstacademie van Kampen en aan de Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Hij ontving in 1999 de prestigieuze koninklijke subsidie voor vrije Schilderkunst.
 
Het is vol in de schilderijen van Daniël Verkerk. Vol parlementsleden of brandweerlieden. Vol sporters of vrolijke drinkers in een bierstube. Waarom zou je een beeld ook reduceren als overvloedig ook tot de mogelijkheden behoort? De vlotte penseelstreek ontneemt de mensen hun identiteit, al zijn de individueel gesticulerende gebaren duidelijk te herkennen. De ruimte dirigeert de compositie bovendien, doordat Verkerk de massa’s opstelde in een rond amfitheater of aan lange rechte tafels. Zelfs in de ‘pur-schilderijen’ is de dikke, dikke verf om een witte arena heen gedrapeerd. 
 
Vanuit een trouw aan het ambacht ‘schilderen’ ontwikkelde Verkerk een heel eigen beeldtaal. En dat vertaalt zich niet alleen in een bont kleurgebruik of extreem pasteuze verf die semi-sculpturaal effect sorteert. Kunst bestaat echt, waarom dan niet het echte leven in het beeldvlak verwerken? En zo doen sjorbanden en elastieken, maar ook zachte poppetjes hun intrede. En als je licht wilt laten zien kun je toch daadwerkelijk lampjes gebruiken? 
 
Zo krijgt de ruimte logischerwijs en 3 dimensionaal karakter en ontstaan maquettes. Olieplatforms zijn daarbij niet slechts verlicht, de daadwerkelijk rondrijdende autootjes komen onderweg een kakofonie aan materialen tegen. Je verliest jezelf in de overdosis details als je er met de neus bovenop staat, net als in de schilderijen. Neem je daarentegen afstand -of fotografeer je de maquettes- dan ervaar je het beeld als één enkel plaatje, als ware het een herinnering. De complexiteit van het beeld komt dan ook overeen met hoe wij ons leven beleven: de snelle wereld trainde onze hersenen om veel indrukken in korte tijd te absorberen. 
 

Prijs op aanvraag